អង្ករខ្មែរលក់នៅផ្សារបារាំង

មិនមែនជារឿងប្លែកទេសំរាប់ជនជាតិផ្សេងៗជាពិសេសជនជាតិនៃប្រទេសជិតខាងយើងដូចជា វៀតណាម ថៃ ជាដើម នៅពេលដែលគេឃើញផលិតផលរបស់ប្រទេសគេត្រូវបានដាក់លក់នៅឯក្រៅប្រទេស។ តែសំរាប់ខ្ញុំ គ្រាន់តែឃើញផលិតផលរបស់ប្រទេសខ្លួនដាក់លក់នៅក្នុងផ្សារមួយរបស់ប្រទេសបារាំង ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៏សប្បាយចិត្តអំពីអ្វីម្យ៉ាង។

ដូចដែលអ្នកទាំងអស់គ្នាដឹងស្រាប់ហើយ ថាមាតុប្រទេសយើងគឹជាប្រទេសមួយដែលមានសមត្ថភាពផលិតអង្ករល្អ មានខ្លិនប្រហើរ ទន់ឆ្ងាញ់ ល្បីដល់ឯនាយសមុទ្រ។ តែអ្វីដែលប្លែកនោះ រយៈពេលជាងពីរឆ្នាំដែលខ្ញុំរស់នៅស្រុកគេនេះ ខ្ញុំមិនដែលឃើញមានផលិតផលខ្មែរណាមួយដាក់លក់ទេ ទាំងនៅផ្សារចិន(ផ្សារដែលលក់ផលិតផលអាស៊ី) ទាំងនៅផ្សារបារាំង។ នេះក៏ប្រហែលជានៅស្រុកដែលខ្ញុំកំពុងតែរស់នៅនេះ ជាស្រុកតូចមួយ ហើយមិនមានផលិតផលអាស៊ីសំបូរបែបដូចនៅឯប៉ារីស ​ឫក៏នៅឯក្រុងធំៗមួយចំនួនទៀតក៏ថាបាន។ តែផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំឃើញមានផលិតផលផ្សេង  ទាំងធម្មជាតិត ទាំងកែឆ្នៃជាច្រើន ដែលនាំចូលពីប្រទេសថៃ វៀតណាម ជាដើម។ សូម្បីតែប្រហុកខ្មែរ ក៏ផលិតនៅប្រទេសវៀតណាមដែរ ដោយគ្រាន់តែដាក់ថាប្រហុកខ្មែរ​ តែផលិតនៅវៀតណាម។ កាលពីខ្ញុំទៅប៉ារីសប៉ុន្មានខែមុន ខ្ញុំឃើញផ្ទះមិត្តភក្តរបស់ខ្ញុំគេមានអង្ករមួយការ៉ុង ដែលដាក់ឈ្មោះថាអង្ករនាំចូលមកពីស្រុកខ្មែរយើង។ តែគួរអោយស្តាយ អង្ករនោះមិនឆ្ងាញ់ទេ ហើយមិត្តខ្ញុំ ក៏ស្តាយដែរ ដែលទិញអង្ករនោះ។

ល្ងាចមិញនេះ ខ្ញុំបានទៅផ្សារបារាំងមួយឈ្មោះ Champion។ ផ្សារនេះគេយកផលិតផលមួយចំនួនធំពីផ្សារធំមួយទៀតមកលក់គឺឈ្មោះ Carrefour។ ពេលដែលទិញរបស់ផ្សេងៗរួចហើយ ខ្ញុំក៏ដើរទៅរកទិញអង្ករថៃមួយកញ្ចប់ ព្រោះចង់ធ្វើបបរគ្រឿង។ ទៅដល់កន្លែងដាក់អង្ករ ខ្ញុំកំពុងតែពិនិត្យរកអង្ករថៃ ខ្ញុំក៏ប្រទះភ្នែកនឹងរូបអង្គរវត្ត ភ្លាមនោះ ខ្ញុំក៏ចាប់អារម្មណ៏អានអក្សរនៅលើសំបកកញ្ចប់ភ្លាម គឺអង្ករខ្មែរពិតៗ ខ្ញុំមិនច្រលំទេ។ ខ្ញុំក៏បែរជាសប្បាយចិត្ត ឈរញញឹមម្នាក់ឯងមួយសន្ទុះ រួចក៏យកអង្ករពីរកញ្ចប់មកដាក់ក្នុងរទេះអូសភ្លាម។

អង្ករមួយកញ្ចប់ទំងន់ ៥០០ ក្រាមតំលៃ ១អឺរ៉ូ៣០សេន។ គិតទៅគឺប្រហែលជា ១ដុល្លា៦០សេន។ បើប្រៀបធៀបនឹងតំលៃអង្ករប្រភេទល្អមួយរបស់នាំចូលពីប្រទេសថៃដែលខ្ញុំធ្លាប់ទិញនៅផ្សារចិន គឺថោកជាងរបស់គេបន្តិច។ បើខ្ញុំចែកទៅ អង្ករគេតំលៃ ១អឺរ៉ូ៥០សេន។ នេះក៏ប្រហែលជាមកពីផ្សារចិនតំបន់ខ្ញុំលក់របស់ថ្លៃក៏ថាបានដែរ។

សំបកកញ្ចប់មានការចនាបានយ៉ាងស្អាត ខ្ញុំចូលចិត្តទាំងពណ៌ទាំងរូបភាពដែលគេរចនា។ នៅពីមុខខាងលើ មានសរសេរអក្សរថា អង្ករខ្មែរ ដោយបញ្ជាក់បន្ថែមថា មានក្លិនក្រអូបបែបធម្មជាតិ។ នៅចំហៀងកញ្ចប់គេមានដាក់ផែនទីតំបន់មួយដោយគូរង្វង់បញ្ចាក់ទីតាំងប្រទេសខ្មែរ ដោយមានសរសេរអត្ថបទខ្លីមួយនៅខាងក្រោមផែនទីថា Carrefour (ឈ្មោះរបស់ផ្សារ) បានជ្រើសរើសអង្ករដែលមានគុណភាពល្អលើសគេ ផលិតនៅខេត្តបាត់តំបង ដែលស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងឈៀងខាងលិចនៃប្រទេសកម្ពុជា។ អង្ករមានខ្លិនក្រអូបបរិសុទ្ធបែបធម្មជាតិ ដែលធ្វើអោយអាហាររបស់អ្នកាត់តែអស្ចារ្យថែមទៀត។

ខ្ញុំបានសាកល្បងរូចហើយ អង្ករនេះឆ្ងាញ់ ប្រហើរ សាកសមនឹងភាពល្បីល្បាយរបស់អង្ករខ្មែរ។ តែខ្ញុំថានៅស្រុកខ្មែរ នៅមានអង្ករដែលល្អជាងនេះ សំរាប់នាំចេញ។ ហើយខ្ញុំសង្ឃឹមថា អង្ករខ្មែរនឹងអាចនាំចេញបានច្រើនជាងនេះ ដើម្បីបង្កើនការងារក្នុងស្រុក។

 

ខ្ញុំនិងកុំព្យូទ័រ

ទើបតែបានអានប្រកាស ខ្ញុំនិងកំព្យូទ័ររបស់ពិសិដ្ឋ ខ្ញុំក៏នឹកចង់សរសេរមួយដែរ។

ខ្ញុំជាអ្នកដែលមកពីជនបទ ខ្ញុំមិនដែលដឹងទេថាកុំព្យូទ័រមានរាងបែបណា គេប្រើសំរាប់ធ្វើអ្វីខ្លះនោះទេ។ ខ្ញុំអាចនិយាយបានថាខ្ញុំមិនដែលឃើញវាទាល់តែសោះ គឺរហូតដល់ឆ្នាំ ២០០២ បន្ទាប់ពីប្រលងជាប់បាក់ឌុប រួចចូលក្រុងដើម្បីរៀនត្រៀមប្រលងចូលតិចណូ ពោលខ្ញុំបានស្គាល់កំព្យូទ័រតែពីរឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ មុននឹងចាប់ផ្តើមរៀនផ្នែកព័ត៌មានវិទ្យាមួយនេះ។

កាលមកភ្នំពេញតំបូង ដើម្បីរៀនត្រៀមប្រលងចូលតិចណូ ខ្ញុំបានទៅរស់នៅផ្ទះបងប្អូន ដែលគេរស់នៅភ្នំពេញ ជាមួយ និងក្មួយគាត់ម្នាក់ទៀត ដែលទើបតែប្រលងជាប់ជំនាន់ខ្ញុំដែរ។ ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានឃើញកូនពៅគាត់កំពុងតែប្រើកំព្យូទ័រ គឺប្រហែលជាគេកំពុងតែរៀន Typing ជាមួយហ្គេមមួយ។ ខ្ញុំក៏គិតថា កូននេះពូកែមែន តូចសោះចេះប្រើកំព្យូទ័រ។ កាលនោះខ្ញុំមិនបានដឹងថារូបរាងវាយ៉ាងមេចទេ ព្រោះកំព្យូទ័រនោះនៅក្នុងបន្ទប់។ ថ្ងៃក្រោយមក ក្មួយគាត់ និងកូនគាត់ គេនាំគ្នាលេងហ្គេមកំព្យូទ័រ ខ្ញុំក៏គិតទៀតថា គេពិតជាពូកែមែន ចេះប្រើវាបាន។ ថ្ងៃក្រោយមកទៀត កូនគាត់កំពុងតែសរសេរអត្ថបទដោយប្រើកំព្យូទ័រ ដោយចាក់ចំរៀងបណ្តើរ។ ខ្ញុំក៏គិតទៀតថា ពិតជាពូកែមែន កំព្យូទ័រណឹង ចុចទៅចេញជាចំរៀងទៀត។

…..

ក្រោយពីប្រលងជាប់តិចណូត្រឹមថ្នាក់កម្មករជំនាញជាន់ខ្ពស់ ឫក៏អាចហៅថាថ្នាក់មធ្យម ខ្ញុំក៏បានចាប់ផ្តើមចូលរៀន។ នៅឆ្នាំទីមួយ គឺថ្នាក់ត្រៀម គេក៏មានមុខវិទ្យាមួយ គឺរៀនសរសេរកម្មវិធីកំព្យូទ័រដំបូង។ កាលនេះ គេអោយប្រើភាសារមួយដែលហៅថា Pascal។ ដល់ម៉ោងអនុវត្ត ខ្ញុំមិនចេះទេ គឺមិនចេះទាំងបើកកំព្យូទ័រទៅទៀត។ កាលនេះ អ្នករៀនជាមួយគេជួយបើក រួចបញ្ចូលលេសសំងាត់អោយទៅទៀត ព្រោះខ្ញុំមិនដឹងថាធ្វើមេច។ ខ្ញុំបើកកម្មវិធី ប៉ាស្កាល់មក ចេះតែសរសេរតាមតែគ្រូអោយ ទំរាំតែចប់។ កាលនោះ នៅតិចណូ គេមានបន្ទប់កំព្យូទ័រមួយ ដែលយើងអាចទៅប្រើនៅម៉ោងទំនេរ ដោយមានបងស្រីម្នាក់នៅមើលការខុសត្រូវនៅទីនោះ។ ខ្ញុំតែងតែទៅរៀនប្រើកំព្យូទ័រ និងសួរគាត់ខ្លះៗ។ មិនរៀនអ្វីធំដុំទេ គឺគ្រាន់តែរៀនចុចអក្សរពី a​ ទៅដល់ z តែប៉ុណ្ណោះ ព្រោះខ្ញុំមិនដឹងថា គេអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះផងជាមួយកំព្យូទ័រណឹង។

…..

រហូតដល់ឆ្នាំ ២០០៣ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមរៀនឆ្នាំទីពីរ។ ខ្ញុំស្រលាញ់ខាងអគ្គីសនី និង ព័ត៌មានវិទ្យាប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។ ខ្ញុំស្រលាញ់អគ្គីសនី ព្រោះខ្ញុំចូលចិត្តរូបវិទ្យា  ខ្ញុំស្រលាញ់ព័ត៌មានវិទ្យា ព្រោះខ្ញុំមិនដឹងថាវាជាស្អីគេ។ ក៏ខ្ញុំសំរេចចិត្តរើសយកព័ត៌មានវិទ្យា។

…..

ចូលរៀនតំបូង ខ្ញុំភ័យណាស់ ព្រោះខ្ញុំមិនចេះ មិនចេះអ្វីទាំងអស់ បើប្រៀនធៀននឹងអ្នកដ៏ទៃទៀត។ កាលនោះ ចូលរៀនភ្លាម គ្រូខ្ញុំ (គាត់នៅម្តុំៗនេះដែរ ខ្ជឹលបញ្ចេញឈ្មោះគាត់ ) គាត់បង្រៀនអោយចេះ copy past delete file និង folder។ រួចគាត់ក៏អោយកាងារផ្ទះមកធ្វើ ដោយតំរូវអោយសរសេររបាយការណ៏មួយអោយគាត់ដែរ ដោយតំរូវអោយ Print screen ដាក់ក្នុងរបាយការណ៏ទៀតផង។ ខ្ញុំមិនដឹងថាធ្វើយ៉ាងមេចទេ មិនដឹងថាសរសេររបាយការណ៏យ៉ាងមេច Print screen យ៉ាងមេចនោះទេ។ កាលនោះ ខ្ញុំបានសួរអ្នករៀនជាមួយ គេបានប្រាប់ខ្លះៗដែរ តែខ្ញុំនៅតែមិនយល់។ ខ្ញុំក៏សំរេចចិត្តទៅហាងអីធឺណេតមួយឈ្មោះ COCC (នៅទល់មុខសាកល) នឹងបានប្រើកំព្យូទ័រនឹងសួរគេផង។ ខ្ញុំសួរគេរហូតដល់អាចធ្វើរបាយការណ៏អោយគ្រូខ្ញុំបាន។

….

ក្រោយមក ខ្ញុំក៏បានទិញកំព្យូទ័រជជុះមួយ តំលៃត្រឹម ២០០ ដុល្លា។ ការរៀនសូត្ររបស់ខ្ញុំ ហាក់ដូចជាមិនសូវជាជឿនលឿនទេកាលនោះ។ ខ្ញុំពិបាកយល់ ពិបាកទាំងភាសា ពិបាកទាំងការប្រើប្រាស់កំព្យូទ័រ។ ខ្ញុំមកពីស្រែ ក៏មិនជាចេះអង់គ្លេសអីដែរ ចំនែកឯភាសារបារាំក៏យាប់ដែរ។ ខ្ញុំមិនសូវប្រឹងរៀនសូត្រទេ កាលឆ្នាំទីមួយនោះ ហើយក៏គ្មានលុយរៀនក្រៅម៉ោងនឹកគេដែរ។ កាលនោះ ខ្ញុំគិតតែពីលេង មិនគិតរៀនសូត្រអ្វីសោះ រហូតដល់ឆ្នាំទីពីរ (គឺឆ្នាំដែលខ្ញុំចាប់រៀនជំនាញតំបូង)។

…..

រហូតដល់ពេលដែលគ្រូចេញលទ្ធផល ខ្ញុំក៏ភ្ញាក់ផ្អើលដែរ គឺខ្ញុំបានចំណាត់ថ្នាក់លេខពីរ តែលេខពីរនោះ គឺពិន្ទុះឃ្លាតឆ្ងាយពីអ្នកលេងមួយសំបើមណាស់  គឺខុសគ្នាប្រហែលជា ១ក្បាសជាង ឫ២ក្បាសផងក៏មិនដឹង។ ខ្ញុំភ័យផង អរផង។ ខ្ញុំភ័យព្រោះតែខ្លាចគ្រូបូកពិន្ទុះច្រលំ វានឹងធ្វើអោយខ្ញុំខ្មាស់គេថ្ងៃក្រោយ។ តែមិត្តរួមថ្នាក់ខ្ញុំគេថា គេក៏គិតថាខ្ញុំនឹងបានលេខពីរដែរ។ តែខ្ញុំមិនធ្លាប់គិតសូម្បីតែបន្តិចសោះ។

…..

បើទោះជាពិន្ទុះនេះ វាមិនល្អប្រៀននឹងអ្នកលេខ១ក៏ដោយ ក៏ចំណាត់ថ្នាកលេខពីរនេះ ធ្វើអោយខ្ញុំភ្ញាក់ពីភាពលង់លក់ ភ្ញាក់ពីការលេងសើចច្រើនមិនគិតរៀនសូត្រ ភ្ញាក់ពីភាពមើលងាយខ្លួនឯង។ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមប្រឹងរៀនសូត្រ រហូតដល់មិនដេកមិនពួន រហូតដល់អ្នកនៅបន្ទប់ជាមួយ ដេញអោយទៅគេង។ រហូតដល់បញ្ចប់ឆ្នាំទីពីរ ខ្ញុំនៅតែទទូលបានចំណាត់ថ្នាក់លេខពីរដដៃល ហើយពិន្ទុះខ្ញុំក៏មិនឃ្លាតឆ្ងាយពីអ្នកលេខមួយដែរ។ កាលនោះ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមក្លាហាន និយាយច្រើន យល់ច្រើន ជឿរជាក់លើគំនិតខ្លួនឯងផង។ រហូតដល់ជារឿយៗ នៅពេលដែលធ្វើការងារជាក្រុម ខ្ញុំក៏បានធ្វើជាតំណាងក្រុមផងដែរ។

…..

ខ្ញុំបានបញ្ចប់ថ្នាក់កម្មករជំនាញជាន់ខ្ពស់នៅចំណាត់ថ្នាក់លេខពីរ។ ខ្ញុំក៏ទទូលស្គាល់ថាអ្នកលេខមួយគេពូកែមែន ខ្ញុំរៀនមិនឈ្នះ តែខ្ញុំសប្បាយចិត្តព្រោះខ្ញុំក៏រីកចំរើនច្រើន ខ្ញុំជឿជាក់លើខ្លួនឯង ខ្ញុំដឹងថាខ្លួនខ្ញុំមិនអន់ជាងគេដូចអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតឡើយ. ខ្ញុំបានបន្តរការសិក្សាទៅថ្នាក់វិស្វករ ជាមួយសិស្សបួនអ្នកដ៏ទៃទៀតដែលបានលេខល្អជាងគេ។

….

ទាំងនេះជារឿងរាវតំបូងរបស់ខ្ញុំជាមួយកំព្យូទ័រ។ ហើយពេលនេះ កុំព្យូទ័រជាផ្នែកមួយនៃជីវិតខ្ញុំទៅហើយ។ ខ្ញុំនៅតែបន្តរលើផ្លូវមួយនេះជាដ៏រាប

 

 

 

វិស្សមកាលហើយ

យេហេ ទីបំផុតទៅបានឈប់ហើយ គឺត្រូវឈប់ពីថ្ងៃទី ២៣ នេះរហូតដល់ថ្ងៃ ៤ ខែក្រោយឆ្នាំក្រោយឯណោះ។ មិនយូប៉ុន្មានទេ គឺ ១២ ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះឯង។ នេះជាវិស្សមកាលរួមសំរាប់បុណ្យណូអែល និងចូលឆ្នាំសាលកផងដែរ។

សំរាប់ជនជាតិអឺរ៉ុប ថ្ងៃណូអែលគឺសំខាន់ណាស់ ជាពេលដែលត្រូវទៅជួបជុំគ្រូសារ ជួនកាដូរគ្នា។ សំរាប់ខ្ញុំ ណូអែលឆ្នាំនេះ ប្រហែលជាមិនបានទៅណាទេ ត្បិតអី ត្រូវនៅចាំយកលិខិតរស់នៅសិន សង្ឃឹមថាគេនឹងទាក់ទងមក ដូចសន្យាទៅចុះ។ រីឯចូលឆ្នាំសាកលវិញ ជាពេលដែលគេត្រូវទៅផឹកស៊ីជាមួយមិត្តភ័ក្ត។

ខ្ញុំឯណេះវិញ ប្រហែលជាត្រូវធ្វើការច្រើនណាស់សំរាប់ពេលឈប់នេះ។ ព្រឹកនេះ ថ្ងៃទី ២៣ គេវ៉ាកងអស់ហើយ តែខ្ញុំត្រូវទៅសាលារៀនទៀត។ ផ្សឹលមិញណឹង មេទូរសព្ទមក ថាមានភ្ញៀវមកពីម៉ាឡេ គាត់ជាគ្រូនៅមហាវិទ្យល័យមួយនៅម៉ាឡេ គាត់ចង់មកមើលឡាបូដែលខ្ញុំធ្វើការណឹង។ មេខ្ញុំគាត់មិនបង្ខំទេ ព្រោះគាត់ដឹងថា ជាពេលត្រូវឈប់ហើយ។ គាត់គ្រាន់តែសួរខ្ញុំថា ចង់ជួបគ្រូដែលមកណឹងអត់? ខ្ញុំធ្លាប់ជួបគាត់ម្តងដែរ កាលពីឆ្នាំទៅមិញម្លេះ។ ដោយសារតែគាត់ធ្វើការដូចនឹងអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើ ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំក៏ចង់ទៅជួបគាត់ដែរ នឹងបាននិយាយជាមួយគាត់ដែរ រួចខ្ញុំក៏មានសំនួរមួយចំនួនចង់សួរគាត់ដែរ។ ម្យ៉ាង យើងត្រូវតែចេះទំនាក់ទំនងផងដែរ សំរាប់ជីវិតជាអ្នករៀនសូត្រ។ រៀនយូៗទៅ ដូចមិនជាចេះអីទេ ។ ហេងដែរ ដែលគាន់នៅមិនយូ ព្រោះគាត់មានការងាត្រូវធ្វើទៀត ទើបខ្ញុំបានមកផ្ទះវិញលឿន ។

 

ទៅសាលាឃុំថ្ងៃមុន

និយាយតាមត្រង់ចុះ រស់នៅខ្មែរជាងម្ភៃឆ្នាំហើយ មិនដែលបានទៅសាលាឃុំ សាលាស្រុកអីទេ មកនៅស្រុកគេតែពីរឆ្នាំសោះ ទៅសាលាឃុំឡើងចង់សឹកជណ្តើរហើយ។

កាលពីថ្ងៃចន្ទកន្លងទៅនេះ ខ្ញុំត្រូវទៅសាលាឃុំដើម្បីដាក់ឯកសារដែលខ្វះ ដើម្បីសុំបន្តរលិខិតរស់នៅស្រុកនេះ។ កន្លែងទទូលឯកសារណឹង គេបើកតែពេលព្រឹកទេ។ គេតំរូវអោយយើងទៅយកសំបុត្រពីម៉ោង ៨ កន្លះ ដល់ម៉ោង ១០។ បើយើងទៅយឺត គឺមិនអាចយកសំបុត្របានទេ ហើយក៏មិនអាចដាក់ឯកសារបានដែរ។ នឹកឃើញកាលពីលើកមុននោះ ដោយសារតែខ្ញុំរវល់តែចាំយកឯកសារ ខ្ញុំបានទៅហួសម៉ោងបន្តិច គឺទៅដល់ម៉ោង ១០ ត្រឹមតែម្តង។ ណាហើយអាចថាម៉ោង១០ មួយ ឫ ពីរនាទីចុះ ស្រាប់តែគេបិទម៉ាស៊ីនចែកសំបុត្រទៅហើយ។ ខ្ញុំក៏ទៅសាកសួរខាងអ្នកទទូលភ្ញៀវ ក្រែងគេព្រមអោយយកសំបុត្រ ឫក៏អោយចូលទៅដាក់ឯកសារចុងក្រោយគេ។ ទៅដល់បានត្រឹមតែត្រូវគេប្រាប់អោយមកស្អែក ពីម៉ោង ៨ កន្លះ ដល់ម៉ោង១០ ដដៃល។ ខ្ញុំត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ទាំងមួរម៉ៅក្តៅក្រហាយ។ ហ៊ឹស គ្រាន់តែប៉ុណ្ណឹង ក៏មិនអនុគ្រោះដែរ។

ត្រឡប់មករឿងរ៉ាវកាលពីថ្ងៃចន្ទនេះវិញម្តង។ ខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងម៉ោង ៧ព្រឹក ព្រោះគិតថាទៅអោយលឿងមុនម៉ោង ៨កន្លះ ដើម្បីបានសំបុត្រមុនគេ។ តែដោយមេឃត្រជាក់ពេក ខ្ញុំមិនចង់ទៅមុន រួចត្រូវរងចាំខាងក្រៅនោះទេ។ ក៏សំរេចចិត្តទៅយឺតវិញ។ តែចង្រៃអី ភ្លេចគិតថាពេលនេះ គេវ៉ាកង មិនសូវមានឡានក្រុងជិះ។ ខ្ញុំចេញពីផ្ទះទៅ កន្លែងជិះឡានក្រុង ដោយមិនដឹងថាម៉ោងប៉ុន្មានទើបមានឡានទេ។ ខ្ញុំឈរចាំ ប្រហែល ២០នាទីដែរណឹង។ ខ្ញុំបានទៅដល់សាលាឃុំណឹង ម៉ោង ៩ នឹង ៤៥ នាទីត្រឹម។ ស្រាប់តែទៅយកសំបុត្រ ឃើញម៉ាស៊ីនបិទ។ ខ្ញុំឆ្ងល់ រួចគិតថាក្រែងគេទើបតែប្តូរម៉ោងបិទម៉ាស៊ីន។ ខ្ញុំក៏ទៅសួរកន្លែងទទូលភ្ញៀវ។

ខ្ញុំ : សុំទោស, ហេតុអ្វីបានជាម៉ាស៊ីនចែកសំបុត្របិទ?

អ្នកទទូលភ្ញៀវ : អ្នកត្រូវមកទីនេះពីម៉ោង ៨ កន្លះ ដល់ម៉ោង ១០ ប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកអាចមកម្តងទៀតនៅថ្ងៃពុធ

ខ្ញុំ : ចុះពេលនេះទើបតែម៉ោង ៩ នឹង ៤៥ នាទី តើ? មេចក៏បិទមុនម៉ោង?

អ្នកទទូលភ្ញៀវ : អ្នកឯងឃើញទេ អ្នកដែលកំពុងរងចាំនៅខាងក្រោយអ្នឯង ពួកគេប្រហែលជាត្រូវចាំរហូតដល់ម៉ោង ១២ ក៏មិនដឹងថាបានចូលឫអត់ដែរ។ (គេនិយាយរៀងតំឡើងសំលេងបន្តិច)

ខ្ញុំ : ខ្ញុំគោរពម៉ោង ខ្ញុំគោរពច្បាប់ដែលអ្នកឯងកំណត់ហើយតើ! មេចក៏ខ្ញុំយកសំបុត្រមិនបាន? រឿងខ្ញុំត្រូវចាំ ឫមិនត្រូវចាំ ខ្ញុំជាអ្នកសំរេច។ ខ្ញុំអាចចាំបានដល់ថ្ងៃត្រង់។ (ខ្ញុំតំឡើងសំលេងទៅវិញ)

អ្នកទទូលភ្ញៀវ : អ្នកឯងចាំបានដែរ រហូតដល់ម៉ោង ២ ឫ ម៉ោង ៣ រសៀល

ខ្ញុំ : ខ្ញុំចាំបាន!

អ្នកទទូលភ្ញៀវ : ក៏បាន ចឹង ក៏បាន។ ខ្ញុំយកសំបុត្រអោយ។ មេចក៏អ្នកឯងមិនចាំមកថ្ងៃពុធ សុខចិត្តចាំធ្វើអី? (គាត់និយាយសំលេងធម្មតាវិញ)

ខ្ញុំ : ព្រោះខ្ញុំត្រូវដាក់ឯកសារសំខាន់ ហើយខ្ញុំត្រូវដាក់ថ្ងៃនេះ បើចាំពីរថ្ងៃទៀត ខ្ញុំខ្លាចយឺតពេល។

 

ទីបំផុត ខ្ញុំក៏បានដាក់ឯកសារថ្ងៃនោះ ហើយត្រឹមតែម៉ោង ១១ ប៉ុណ្ណោះ។ គិតៗទៅ ពេលខ្លះ ទាល់តែចេះតំឡើងសំលេងខ្លះ មិនត្រូវខ្លាចគេពេកទេ!

 

ដើម្បីឆ្លងផ្លូវនៅអង់គ្លេស

មើលរូបណឹងហើយ មានចាប់អារម្មណ៏អីអត់?